A shoreline held to the ear. “Hold Here” keeps close to sand, grass, and pulse: heel and palm set down, the beach breathing back. It’s a tide-line piece, written to be spoken — clean beats, no clutter — about how an edge learns to stand, then yields, then stands again.
Read it here → Hold Here
Lees hieronder de Nederlandse vertaling: Houd Hier
Stones keep last heat; a plank lies half in brine; a child lays shells the foam revises, shell by shell. A buoy knocks the bar. The moon salts out a path. Footprints fill and smooth to glass. It’s a poem of small, exact turns — sound carrying the sense — meant to leave a little salt on the tongue after the last line.
Houd Hier
Houd hier—waar helmgras wortelt, waar de wind heeft geleerd
dit stuifzand zijn adem te bewaren, deze kam stand te houden.
Zet hiel en handpalm. Het zand vangt je gewicht,
ademt dan, heft een koele slag naar je hand.
Kijk—keien houden laatste warmte vast; een eiken plank
ligt half in zeewater; teer trekt draden
door het geknoopte touw; een bel met roestrode rand
zwaait uit en in; je vingers glanzen van pek en zout en gruis.
Een kind legt schelpen langs de glanzende rand.
Het schuim komt op en bewerkt schelp voor schelp—
laat er drie, neemt er twee, rolt er één
een handbreed terug langs de lijn. De meeuwen dunnen uit, de lucht in.
Til nu je gezicht: de maan strooit een pad van zout licht.
Een emmer bij de paal begint te stijgen.
Een boei tikt de bank met houten knokkels.
In de verte gaat een havenlamp uit, dan aan.
Houd vast zoals de halmen leunen en zich heffen—
ze geven mee, ze richten zich; geven weer mee, dan staan.
Je voetafdruk loopt vol, wordt glad als een ruit;
de rand schuift één pas op, dan wacht, dan schuift.
Image created with AI.
